„Po wielu jeszcze próbach Władek stwierdził, że tylko nieliczne z napotkanych w domu przedmiotów można naelektryzować przez potarcie o kawałek sukna. W towarzystwie szklanki znalazła się świeca, grzebień, czerwone pudełeczko z jakiejś błyszczącej masy i kolorowy pisak.
— No, Władku, dość już na dzisiaj — rzekł ojciec, obejrzawszy wyniki doświadczeń syna — trudno ci będzie znaleźć w domu więcej łatwych do naelektryzowania przedmiotów. Ale i tak poznałeś choć trochę zjawisko elektryzacji, a co najważniejsze — samodzielnie przeprowadziłeś ciekawe próby.
— Tato — rzekł ze smutkiem Władek — ale nasz elektroskop to chyba rozbiorę z powrotem na części, linijka będzie mi jutro potrzebna w szkole...
— Będziesz mógł go ponownie zmontować, kiedy tylko zechcesz — pocieszył go ojciec — w tym celu schowasz rysunek elektroskopu do swojej szufladki. A teraz powiedz mi tylko jak sądzisz, co robią wszyscy badacze po pomyślnym zakończeniu doświadczeń...
— Czy ja wiem... — myślał głośno chłopiec — chyba... chyba zapisują wyniki badań albo opowiadają o nich innym...
— O właśnie, zapisują — potwierdził ojciec — a więc i ty zapisz pod rysunkiem elektroskopu
„Za pomocą tego przyrządu stwierdziłem, że pewne przedmioty, potarte kawałkiem wełnianego materiału, elektryzują się i przyciągają papierową kulkę. Są to“(3)