„Nie do wszystkich bogów lgnęły rzesze wyznawców. Większość nieśmiertelnych była w gruncie rzeczy obojętna na życic codzienne ludzi, na ich pragnienia, cierpienia, cele. troski i radości. Pewne bóstwa jednakże angażowały się w życie strefy profanum nie okazjonalnie, z doraźnej potrzeby, lecz z zasady. Należy tu wymienić przede wszystkim „córki" Matki Ziemi, wspomniane już boginie płodności i miłości. Bogami zaangażowanymi w rytm przyrody, tj. strefy, w której żyli ludzie, związanymi z tąstrefą nierozerwalnie byli Adonis. Attis. Ozyrys, a także Dionizos — znany dziś jako bóg wina. Ludzie lgnęli do tych bogów, ponieważ oni — mimo iż należeli do sfery rzeczywistości absolutnej, do sfery sacrum — dzielili z człowiekiem jego namiętności, a przede wszystkim jego los śmierć. M. Eliade nazywa tych bogów bóstwami dramatycznymi. Rzeczywiście, w teatrze życia bogowie ci zachowują się na sposób ludzki. Ozyrys, syn Gcba i Nut (ziemi i nieba), umiera i zmartwychwstaje; Adonis (oryginalne fenickie imię Tammuz), syn wielkiego boga Baala, rywala Jahwe, umiera i zmartwychwstaje; frygijski bóg Attis, zrodzony z dziewicy (jego matka Nana poczęła, złożywszy na swym łonie migdał), umiera i zmartwychwstaje; Chrystus, syn Boży, syn Dziewicy, umiera i zmartwychwstaje. Wszyscy oni są bogamizbawicielami, misterium ich życia, śmierci i odrodzenia ma istotny związek z funkcjonowaniem strefy profanum, z życiem ludzi i przyrody. Do tych zmartwychwstałych bogów należy także Dionizos. Nim zdołano ukryć go przed zazdrosną Herą, dopadli go na jej rozkaz i rozszarpali. Tam gdzie kapała krew boga, wyrastały drzewa granatu. Jednakże babka Rea 12 przywróciła go do życia. Wówczas dopiero ukryto go w mitycznej krainie Nysa, gdzie się wychował. „Na górze Nysy wynalazł Dionizos wino, swój główny tytuł do sławy" — pisze R. Graves. 13“(12)