„Najtrzeźwiejsze stosunkowo poglądy jesienią 1792 roku reprezentował Ignacy Potocki. Marszałek litewski pierwszy zwrócił uwagę na rzeczywiste już przygotowania do nowego rozbioru. W listopadzie doszły go wieści o zamierzonym wkroczeniu wojsk pruskich do Wielkopolski. Korpus pod dowództwem gen. Móllendorfa w sile 12 do 15 tysięcy żołnierzy (tyle, ile dwór pruski mógł wyłączyć z operacji na froncie zachodnim, gdzie wojna z Francją stawała się coraz trudniejsza) miał zająć te obszary Rzeczypospolitej, które dwór pruski pragnął zaanektować. Donosząc o tym Piattolemu, Ignacy Potocki prosił go, by ostrzegł Stanisława Augusta328.
Groźne wieści tym razem pokrywały się z prawdą. Co prawda, dopiero w dwa miesiące później (24 I 1793) oddziały Móllendorfa zaczęły zajmować Wielkopolskę329, ale w listopadzie sprawa była już właściwie przesądzona.
Stanisław August długo bronił się przed przyjęciem tej groźby do
wiadomości. Nadzieje jego stopniowo gasły, ale przy jednym swoim twierdzeniu obstawał król uparcie prawda — przyznawał — że wszystkie zdobycze ustrojowe z lat 1788—1792 zostały stracone; prawda, że dzieło Sejmu Czteroletniego zostało zniweczone doszczętnie, ale kapitulacja i akces królewski do Targowicy ocaliły przynajmniej Rzeczpospolitą przed nowym rozbiorem, zabezpieczyły całość państwa.“(10)