„Dziwi mnie, panie Dicku, że Dingo nagle przestał węszyć z nosem przy ziemi. Jest niespokojny, wietrzy dokoła, sierść ma zjeżoną, jak gdyby już z daleka czuł obecność...
...Negora, prawda podchwycił Dick i ścisnął ramię Murzyna dając mu znak, aby zniżył głos.
Negora, panie Dicku. A czy nie jest możliwe, że idzie on naszymi śladami
Właśnie, Tomie, i może w tej chwili znajduje się blisko nas
Ale... dlaczego zapytał Tom.
Albo Negoro nie zna tego kraju i woli nas nie tracić z oczu...podjął Dick Sand.
Albo... rzekł Tom i spojrzał z niepokojem na chłopca.
Albo zna go dobrze i wobec tego... ciągnął Dick.
Skąd Negoro miałby znać tę okolicę Przecież on tu nigdy nie był.
Nigdy tu nie był szepnął Dick. Jednakże Dingo tak się zachowuje, jak gdyby ten znienawidzony przez niego człowiek znajdował się blisko nas.
Przerwał, zawołał psa i po chwili wahania krzyknął
Negoro! Negoro!
Odpowiedziało mu gwałtowne ujadanie Dinga. Na dźwięk tego imienia Dingo zareagował jak zwykle i rzucił się do przodu, drżąc, jak gdyby Negoro przyczaił się w gęstwinie leśnej.
Harris był świadkiem tej sceny. Zacisnął usta i podszedł do chłopca.
Czego chcesz od Dinga zapytał.
Och, drobnostki, proszę pana! odparł żartobliwie stary Tom.“(13)